Basaramamasktan korktuğum için denemeyi göze alamaz oldum. Tembelliğimin sebebi bu. Öyle kemiklerime içledi ki susadığımda kalkip su alamıyorum. Ufak ufak deneyeyim bişeyler diyorum. Yarıda bırakıyorum. Çünkü hep aklımda güzel olamayacağı var. Çirkin olacak, yanlış olacak, istediğim gibi almayacak..

Küçücük minnacık hedefler koydum kendime. Odamın bir köşesini düzenlemek, kalemlerimi etiketlemek. Minnacık hedefler. Sorumluluktan kaçmak için bile kılımı kığırdatmayan ben, artık ufak tefek işler yapabiliyorum. Misminik anlar için bir hafta boyunca mutlu oluyorum. Daha bir sorunlu ama bir o kadar mutlu birey oldum. Ne güzel.

Vapurları çok seviyorum.

Bazen dışarı çıkarken müzik çalarım olmadığına üzülsem de, kendimi meşgul edecek bişeyler buluyorum. İnsanları dinliyorum, kuşları rüzgarı denizi dinliyorum, en çok kendimi dinliyorum. Dışardakilere göre vakit öldürüyorum, kitap okuyabilirim veya müzik dinleyebilirim. Ama seyahat halindeyken eğer amacım varış noktasına belirlediğim saatte ulaşmak ise, o sırada ne yaparsam yapayım vakit geçirmeye çalışmak olacak. Yani sonuçta ikisi de vakit öldürmek. Onlara göre kitap okuyunca edindiklerin olur, bana göre düşünmeyle edinimler kazanılabilir. Sırf hareket halinde olmayışım (ki seyahat ediyoruz, istemesem de araba gidiyor, hareket halindeyim) hiçbirşey yapmamak adlandırılıyor ya, anlatamıyorum. Bu yüzdendir biri sorduğunda hiç bişey yapmıyorum diyişim. Düşünüyorum dediğimde cevaplarını asla anlayamayacağı, anlayamayacağı içinde yadırgayacağı tavırlarda bulunacak. Hayır, fiziksel kipırtım yok, içimde fırtınalar kopuyor. Göremiyorsun.

Buna rağmen demek, diyebilmek büyük bir güç. Buna rağmen diyorum. Vurguyu nereye yerleştirirseniz...